In memoriam – Ben de Ruiter

Geb. datum: 23 – 03 – 1944, Zwolle
Overleden: 23 – 11 – 2007, Utrecht

Officieel ingeschreven bij Scouting Nederland vanaf: 1 mei 1995

Ben kwam als vader van Robert, een van onze Scouts, met z’n auto met daarachter een aanhanger voor de rolstoel van Robert, hem vaak naar de bijeenkomsten brengen. Tijdens een Fancy Fair in Ede, waar we bezig waren met acties voor ons zomerkamp naar Engeland (1986) kwamen Ben en Gerda vragen of er nog een plaats was voor Robert hun zoon. Robert had geluk, iemand viel uit, Robert kon mee met zijn eerste Luctor kamp naar Engeland.

Drie jaar later in 1989 gingen Ben en Gerda voor het eerst mee op kamp, voor de verzorging van de fourage en allerlei klussen aan het rolstoelpark van onze groep. Vooral verkeerd geprijsde pakken koffie waren een sport voor Ben om toch voor die prijs te bemachtigen! En we hadden er gelijk binnen ons kampteam een flink feestnummer bij. We moesten Ben wel even kalmeren toe zijn autoradio niet door “padflikkers” gejat was uit z’n auto, zoals hij bij de kampstaf aangaf, maar als geintje door z’n eigen zoon (een beetje opgestookt) als grap was bedoeld. En natuurlijk wist Ben ook weer van niks, als mijn slaapzak ’s nachts bleek dicht genaaid en of weer eens vol met eikels en troep zat.

Gerda zal ongetwijfeld nog wel eens terug denken aan die keer in Tegelen, toen Ben zei dat hij toch maar mooi die wegversperring van ons had omzeild met z’n caravan. Nou zei Gerda ik zie hem echt niet meer toen ze achteruit keek, want de caravan reed mooi zonder auto het weiland in! Medisch centrum Limburg zal zeker nog een begrip blijven die een bijzondere betekenis heeft. Een van de Scouts vertelde me ooit dat Sinterklaas op TV wel groter leek dan de echte (hulp-Sint-Ben) die bij ons op bezoek was geweest. Uren zou ik nog kunnen vertellen wat we zoal meegemaakt hebben met “onze Ben” ja wel een beetje van onze Luctor!

Het had nog niet gemogen, op je drie en zestigste de bocht uit vliegen. Achteraf gezien had je al vaker de bocht gemist maar kwam je altijd nog net op tijd weer goed terecht. Nu was je credit daarboven op? Hoe vaak hebben we wel niet gedacht en ook gezegd, Ben … zou je dat nou wel … of … enz. en elke keer, gelukkig hij heeft het weer geflikt, een medisch wonder soms. Helaas deze keer niet! Het had niet gemogen, maar het is toch gebeurd!

Wij zullen met warme gevoelens en genegenheid blijven terug denken aan Ben en nog vele zaken die Ben kluste op ons clubhuis, o.a. zijn laskunsten aan lift en aanhanger zijn blijvende herinneringen, die we graag levend houden in onze Scoutinggroep.

Gerda, Robert, Eric, Manuela, ons bestuur en al de Luctor leden wensen jullie veel sterkte in de komende moeilijke tijd. De naam van onze groep “LUCTOR ET EMERGO” zal nu een zeer toepasselijke voor jullie worden. Wij wensen jullie die kracht daarvoor toe.

Namens bestuur, spelteam, Pivo’s en leden,

Wil Hogenstijn, teamleider